Hejo!

Na końcu będzie piosenka… W głowie, a kogo? Ani Dąbrowskiej.

Ja lubię Anię Dąbrowską, odtąd, kiedy poznałam jej piosenkę – Nieprawda. Fajna jest. W głowie też jest fajna.

No to pa!

Hej!

Co tam u was? U mnie ok, gdyby nie tylko SZKOŁA, SZKOŁA I SZKOŁA! Ta nauka… no nic. Jeżeli trzeba… lepiej byłoby gdyby szkoła trwała 4 dni… bo weekend dłuższy! To cud!

A, jest film taki „Szkoła”, bywają fajne odcinki… nawet lubię…

Pa!

O Polskich zimowych sportowcach #3 Justyna Kowalczyk

Justyna Maria Kowalczyk (ur. 19 stycznia 1983[1] w Limanowej) – polska biegaczka narciarska, mistrzyni i multimedalistka olimpijska, mistrzyni i multimedalistka mistrzostw świata, czterokrotna zdobywczyni Pucharu Świata w biegach narciarskich. Jedna z dwóch biegaczek narciarskich w historii tej dyscypliny (obok Finki Marjo Matikainen), które zdobywały Puchar Świata trzy razy z rzędu. Jedyna zawodniczka, która 4 razy z rzędu zwyciężyła w prestiżowym cyklu Tour de Ski. Zwyciężczyni 91. Biegu Wazów (2015)[2]. Dzięki zdobyciu 2 złotych, a w sumie 5 medali olimpijskich jest najwybitniejszym polskim sportowcem w historii Zimowych Igrzysk Olimpijskich i trzecim po Robercie Korzeniowskim i Irenie Szewińskiej letnich i zimowych Igrzysk Olimpijskich. Posiada stopień naukowy doktora nauk o kulturze fizycznej[3].

 

Spis treści

[pokaż]

 

Życie prywatne[edytuj]

Ma trójkę starszego rodzeństwa. Siostra Ilona Batko jest lekarzem, druga siostra, Wioletta Kowalczyk to polonistka, a jej brat Tomasz Kowalczyk jest kardiologiem[4].

Biografia[edytuj]

Dwukrotna mistrzyni olimpijska, dwukrotna mistrzyni świata, pięciokrotna medalistka olimpijska, ośmiokrotna medalistka mistrzostw świata, czterokrotna zdobywczyni Pucharu Świata, czterokrotna zwyciężczyni prestiżowego Tour de Ski. Trzecia, po Irenie Szewińskiej i Otylii Jędrzejczak Polka, która zdobyła 3 medale podczas jednych igrzysk olimpijskich. Jest także pierwszą i jak do tej pory jedyną kobietą, która zdobyła olimpijskie mistrzostwo dla Polski na zimowych igrzyskach, przed nią z polskich sportowców dokonał tego jedynie Wojciech Fortuna. 21 marca 2010 stała się pierwszą biegaczką narciarską, która przekroczyła próg 2000 punktów w Pucharze Świata.

Mistrzyni, wicemistrzyni i brązowa medalistka olimpijska z Vancouvermistrzyni olimpijska z Soczi oraz brązowa medalistka olimpijska z Turynu, podwójna mistrzyni świata i brązowa medalistka mistrzostw Świata w Libercu (2009), podwójna wicemistrzyni świata i brązowa medalistka mistrzostw świata z Oslo (2011), wicemistrzyni świata mistrzostw świata z Val di Fiemme(2013), brązowa medalistka mistrzostw Świata z Falun (2015), czterokrotna zdobywczyni Pucharu Świata (2008/20092009/20102010/20112012/2013) i czterokrotna zwyciężczyni Tour de Ski (2009/20102010/20112011/20122012/2013), wicemistrzyni świata juniorów, dwukrotna młodzieżowa mistrzyni świata.

Absolwentka AWF im. Jerzego Kukuczki. Reprezentantka klubu AZS-AWF Katowice. Pochodzi z Kasiny Wielkiej i tam też mieszka.

Justyna Kowalczyk po uzyskaniu tytułu magistra na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach postanowiła kontynuować naukę. W 2011 roku rozpoczęła studia doktoranckie naAkademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Jej promotorem został profesor Szymon Krasicki. Tytuł jej rozprawy doktorskiej to: „Struktura i wielkość obciążeń treningowych biegaczek narciarskich na tle ewolucji techniki biegu oraz zróżnicowanych poziomów sportowych”.

Na początku czerwca 2014 roku Justyna Kowalczyk opowiedziała w wywiadzie dla Gazety Wyborczej, że w maju 2013 roku poroniła. Zawodniczka oznajmiła również, że zdiagnozowano u niej stany depresyjne. Przyznała również, że rozpoczęła najważniejszy bieg w swoim życiu. Bieg o życie[5].

W dniu 24 września 2014 roku Justyna Kowalczyk obroniła z wyróżnieniem pracę doktorską na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie i otrzymała stopień doktora[6].

Pod koniec października 2014 roku w kolejnym wywiadzie dla Gazety Wyborczej, Justyna Kowalczyk przyznała, że próbuje znów być narciarką na pełen gaz, oraz że przypina narty szczęśliwa[7].

Odznaczenia państwowe[edytuj]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]

Reklama[edytuj]

W 2010 Kowalczyk została uznana za 9. najcenniejszą gwiazdę polskiego show-biznesu[17]. W tym samym roku wzięła udział w kampanii reklamowej dla Polbanku[18] oraz, wspólnie zMichałem Żebrowskim, w kampanii Mercedesa[19]. W badaniu przeprowadzonym przez firmę badawczą Pentagon Research Justyna Kowalczyk zajęła trzecie miejsce (34,5% wskazań respondentów)[20] wśród sportowców, którzy najlepiej promowali Polskę za granicą w okresie październik 2012 – październik 2013.

Kariera sportowa[edytuj]

Początki[edytuj]

Pucharze Świata Justyna Kowalczyk zadebiutowała 9 grudnia 2001 (sezon 2001/2002) w Cogne, zajmując 64. miejsce w kwalifikacjach sprintu stylem dowolnym na 1,5 km[21], zaś swe pierwsze punkty w zawodach tej rangi zdobyła 10 dni później. 19 grudnia 2001 w Asiago uplasowała się bowiem na 30. pozycji sprintu techniką klasyczną na 1,5 km[22]. W następnych sezonach kilkunastokrotnie zajmowała w nich miejsca tuż za pierwszą dziesiątką, co zapewniło jej w sezonie 2004/2005 zakwalifikowanie się do grona czołowych zawodniczek tego cyklu (tzw. „grupy czerwonej”). Ponadto zdobywała medale mistrzostw świata juniorów, Uniwersjady oraz kilkakrotnie tytuł mistrzyni Polski.

Jej wyniki podczas Mistrzostw Świata 2005 w Oberstdorfie (m.in. 4 miejsce na 30 km stylem klasycznym) były najlepszymi w historii startów polskich biegaczek narciarskich w imprezach tej rangi (Bernadetta Bocek zajęła 7. miejsce w MŚ 1993), zostały jednak anulowane po ogłoszeniu wyników testów antydopingowych, które w jej wypadku dały wynik pozytywny. 15 czerwca 2005 zdyskwalifikowano ją na 2 lata. Dyskwalifikacja była efektem wzięcia przez nią w dniu zawodów deksametazonu, niedozwolonego medykamentu z grupy glikokortykosteroidów, którym, jak twierdziła, leczyła kontuzjowane ścięgno Achillesa[23]. Po kolejnych apelacjach zakaz startów został skrócony do 6 miesięcy i ostatecznie do sportowej rywalizacji Kowalczyk powróciła już w grudniu 2005.

Sezon 2005/2006[edytuj]

7 stycznia 2006 po raz pierwszy znalazła się na podium Pucharu Świata[24], zajmując 3. miejsce w biegu na 10 km techniką klasyczną w Otepää[25], a potem zajmowała jeszcze trzykrotnie 4. miejsce w zawodach tego cyklu. Łącznie w owym sezonie zdobyła 392 punkty, zajmując 13. miejsce w klasyfikacji generalnej.

Igrzyska olimpijskie – Turyn 2006[edytuj]

24 lutego 2006 na trasie w Pragelato zdobyła swój pierwszy olimpijski medal, wywalczając brąz w biegu na 30 km techniką dowolną ze startu wspólnego podczas igrzysk w Turynie[26][27].

Sezon 2006/2007[edytuj]

27 stycznia 2007, ponownie w Otepää, osiągnęła historyczny sukces, wygrywając – jako pierwsza Polka w historii – zawody narciarskiego Pucharu Świata. Tego dnia Kowalczyk okazała się najlepsza na dystansie 10 km stylem klasycznym, deklasując wszystkie rywalki na swej ulubionej trasie[28]. Poza tym osiągnięciem raz zajęła 4. i raz 5. miejsce. W łącznej klasyfikacji Pucharu Świata za sezon 2006/2007 zajęła 8. miejsce zdobywając 484 punkty.

Mistrzostwa świata – Sapporo 2007[edytuj]

Podczas mistrzostw świata w Sapporo najwyższym miejscem Kowalczyk okazała się 9. pozycja w biegu łączonym na 15 km na dochodzenie, rozegranym 25 lutego 2007[29]. Zajęła również 17. miejsce w sprincie i 18. miejsce na 10 km stylem dowolnym. Porażką natomiast zakończył się start na głównym dystansie 30 km stylem klasycznym – Kowalczyk nie ukończyła tego biegu.

Sezon 2007/2008[edytuj]

22 stycznia 2008 w kanadyjskim Canmore, Kowalczyk wygrała drugie zawody w Pucharze Świata[30]. W kolejnym dniu stanęła na trzecim stopniu podium w biegu sprinterskim na 1,2 km[31]. 25 stycznia w biegu na 10km techniką dowolną zajęła trzecie miejsce[32]. W sumie w całym sezonie raz zwyciężyła, dwa razy zajęła 2. i trzy razy 3. miejsce. W klasyfikacji Pucharu Świata w biegach narciarskich za sezon 2007/2008 zdobyła 1096 punktów i zajęła 3. miejsce, jako pierwsza zawodniczka w historii polskiego narciarstwa stając na podium łącznej klasyfikacji.

Sezon 2008/2009[edytuj]

Tour de Ski 2008/2009[edytuj]

W biegu na 2,8 km techniką dowolną w Oberhofie, który rozpoczynał Tour de Ski zajęła 3. pozycję[33]. W kolejnym biegu również stanęła na 3. miejscu podium[34]. Trzecie zawody zakończyła tuż za pierwszą dziesiątką, na 11. miejscu[35]. W czwartym etapie uplasowała się na 4. pozycji[36]. Noworoczne zawody zakończyła na 26. miejscu[37], a kolejne na 15. pozycji[38]. W ostatnim etapie zajęła 4. miejsce[39], ostatecznie zajmując 4. pozycję w całym cyklu Tour de Ski[40].

Sezon po Tour de Ski[edytuj]

Wkrótce później polska biegaczka odniosła kolejne zwycięstwa w zawodach Pucharu Świata: 17 stycznia 2009 w Whistler na 15 km biegu łączonego, 24 stycznia w Otepää na 10 km stylem klasycznym i 14 lutego w Valdidentro na 10 km stylem klasycznym.

Mistrzostwa świata – Liberec 2009[edytuj]

19 lutego 2009 w biegu na 10 km techniką klasyczną Kowalczyk zajęła 3. miejsce na mistrzostwach świata w Libercu[41]. Tym samym zdobyła pierwszy medal mistrzostw świata w historii polskich kobiecych biegów narciarskich[42]. 21 lutego 2009 Kowalczyk osiągnęła jeszcze większy sukces, zdobywając złoty medal w biegu na 15 kilometrów (7,5 kilometra techniką klasyczną i 7,5 kilometra techniką dowolną)[43]. Pięć dni później polska sztafeta biegaczek w składzie Justyna Kowalczyk, Kornelia Marek, Sylwia Jaśkowiec, Paulina Maciuszek zajęła szóste miejsce[44], które było największym sukcesem polskich biegów od 20 lat[45]. 28 lutego 2009 Kowalczyk zdobyła drugi złoty medal na MŚ w Libercu, w biegu na 30 kilometrów techniką dowolną[46]. Było to jej trzecie podium na tych mistrzostwach[46]. Zarazem mistrzostwa w Libercu zapisały się za sprawą Kowalczyk jako najlepsze spośród dotychczasowych występów reprezentacji Polski (w 1978 w Lahti Józef Łuszczek wywalczył dwa medale – złoty i brązowy, potem Adam Małysz w 2001 zdobył złoto i srebro, a w 2003 – dwa złote krążki).

Sezon po mistrzostwach świata[edytuj]

Kolejne zwycięstwa – 8 marca w Lahti na 10 km stylem dowolnym oraz na dystansie 25 km w Falun.

Finał sezonu[edytuj]

Podczas Finału Pucharu Świata, rozgrywanego w dniach 18-22 marca – 22 marca 2009 Justyna Kowalczyk zdobyła Puchar Świata za sezon 2008/2009, wygrywając łącznie w pięciu zawodach w tym sezonie i zajmując czterokrotnie niższe miejsca na podium. Została tym samym pierwszą w historii narciarką klasyczną, która wygrała klasyfikację łączną Pucharu Świata, pochodzącą z kraju, który nigdy nie organizował zawodów Pucharu Świata w biegach narciarskich. Przy okazji zdobyła najwięcej w historii punktów w jednym sezonie Pucharu Świata w biegach narciarskich – 1810.

Sezon 2009/2010[edytuj]

Początek sezonu[edytuj]

Justyna Kowalczyk rozpoczęła sezon 21 listopada 2009 roku w norweskim Beitostølen od biegu na 10 km techniką dowolną, w którym zajęła 12. miejsce[47].

W dniu 28 listopada 2009 roku w fińskim w Kuusamo, odbył się sprint stylem klasycznym na dystansie 1,2 km. Po dobrym biegu ćwierćfinałowym i wygranym biegu półfinałowym, Justyna zakwalifikowała się do biegu finałowego. W finale sprintu zajęła 1. miejsce pokonując Słowenkę Petrę Majdič. Były to pierwsze zawody Pucharu Świata w tej specjalności, które Polka wygrała[48].

W dniu 19 grudnia 2009 roku w słoweńskiej Rogli zdobyła 2. miejsce w sprincie stylem klasycznym za Norweżką Marit Bjørgen[49], natomiast dzień później Justyna Kowalczyk wygrała bieg na 15 km stylem klasycznym ze startu wspólnego. Było to drugie zwycięstwo Polki w sezonie[50].

Tour de Ski 2009/2010[edytuj]

1 stycznia 2010 jako faworytka wystartowała w czwartej edycji Tour de Ski, kończąc 2,8-kilometrowy prolog w Oberhofie na trzecim miejscu[51]. W następnym biegu zawodów zaliczanych do klasyfikacji Pucharu Świata uplasowała się na pierwszym miejscu[52]. 3 stycznia po raz kolejny stanęła na podium, w sprincie na 1,6 km techniką klasyczną w Oberhofie zajęła drugie miejsce[53]. W kolejnych zawodach w Pradze w sprincie na 1,2 km techniką dowolną zajęła 19. pozycję[54]. Dwa dni później stanęła na najniższym miejscu podium w biegu na dochodzenie na dystansie 16 km techniką dowolną[55]. 7 stycznia triumfowała w bieg na 5 km techniką klasyczną[56]. Podczas kolejnego biegu na 10 km ze startu wspólnego uczestniczyła w kraksie, przez co ukończyła zawody w trzeciej dziesiątce, na 23. miejscu[57]. Przed finałowym startem we włoskim Val di Fiemme znajdowała się na drugim miejscu za Słowenką Petrę Majdič, do której miała 31,4 s straty[58]. 10 stycznia, na ostatnim dziewięciokilometrowym odcinku zdecydowanie pokonała Słowenkę, wypracowując na mecie przewagę 19,6 sek[59]. Oprócz prestiżowego zwycięstwa zainkasowała 400 pkt do klasyfikacji Pucharu Świata i 150 tysięcy franków szwajcarskich[59].

Sezon po Tour de Ski[edytuj]

W sobotę 16 stycznia 2010 roku w estońskim Otepää Polka wygrała bieg na 10 km stylem klasycznym, pokonując Marit Bjørgen i Aino-Kaisę Saarinen[60].

W sobotę 23 stycznia 2010 roku w rosyjskim Rybińsku, Justyna Kowlczyk wygrała bieg łączony (skiathlon), czyli 7,5 km stylem klasycznym i 7,5 km stylem dowolnym[61].

Igrzyska olimpijskie – Vancouver 2010[edytuj]

Podium biegu na dystansie 30 km techniką klasyczną na igrzyskach olimpijskich w Vancouver w 2010

Jako liderka klasyfikacji Pucharu Świata uczestniczyła w igrzyskach olimpijskich. W pierwszej konkurencji, 15 lutego w biegu na 10 km techniką dowolną zajęła 5. miejsce, nieznacznie przegrywając czwartą lokatę ze Szwedką Anną Haag[62]. Dwa dni później, w sprincie indywidualnym stylem klasycznym zdobyła srebrny medal, przegrywając jedynie z późniejszą trzykrotną mistrzynią tych igrzysk Marit Bjørgen, a pokonując Słowenkę Petrę Majdič[63], która startowała, jak się później okazało, z żebrami złamanymi wskutek upadku przed eliminacjami[64]. W kolejnym biegu, łączonym 2×7,5 km stylem klasycznym i dowolnym, wywalczyła brązowy medal, wygrywając na finiszu o pół stopy z Norweżką Kristin Størmer Steirą[65]. Nie startowała w sprincie drużynowym, a w sztafecie 4×5 km, biegnąc na drugiej zmianie techniką klasyczną, osiągnęła najlepszy czas wśród zawodniczek startujących tą techniką. Przejmując zmianę odKornelii Marek zniwelowała dużą stratę i wyprowadziła polską sztafetę na prowadzenie na półmetku zawodów. Wynik ten został później anulowany z uwagi na wykrycie zabronionych środków dopingowych w organizmie Kornelii Marek[66]. W ostatnim biegu igrzysk, 27 lutego wystartowała na dystansie 30 km techniką klasyczną. Zawody te wygrała, pokonując Bjørgen na finiszu o 0,3 s[67]. Był to drugi złoty medal reprezentanta Polski w historii zimowych igrzysk olimpijskich, po sukcesie Wojciecha Fortuny na igrzyskach w Sapporo w 1972[67].

Sezon po Zimowych Igrzyskach Olimpijskich[edytuj]

Justyna Kowalczyk wywalczyła drugą Kryształową Kulę[68], Małą Kryształową Kulę w biegach dystansowych[69] i Małą Kryształową Kulę w sprintach[70]. Jako pierwsza w historii zdobyła ponad 2000 punktów w Pucharze Świata[71].

Sezon 2010/2011[edytuj]

Początek sezonu[edytuj]

Sezon 2010/2011 rozpoczęła od 7. miejsca w biegu na 10 km rozegranym w Gaellivare[72]. Podczas inauguracyjnego konkursu mini touru Ruka Triple 2010 rozgrywanego w sprincie stylem klasycznym, Kowalczyk zajęła 11. pozycję ze względu na przesunięcie za zrobienie kilku kroków stylem łyżwowym[73]. W kolejnym biegu na 5 km stylem klasycznym, o ponad 2 sekundy przegrała z Marit Bjørgen[74]. W biegu na 10 km stylem dowolnym zajęła 2. miejsce i takie same w cały cyklu Ruka Triple 2010[75].

Kowalczyk nie wystartowała w Düsseldorfie[76]. Pojawiła się dopiero w Davos, gdzie w pierwszym biegu rozgrywanym na 10 km stylem dowolnym, zajęła 2. miejsce przegrywając o prawie 30 sekund z Marit Bjørgen[77]. Dzień później w sprincie stylem dowolnym, Polka zajęłaby 3. pozycję, lecz została cofnięta na miejsce 6. z powodu blokowania na finiszu Amerykanki Kikkan Randall[78]. 18 grudnia we francuskim La Clusaz zajęła 2. miejsce w biegu na 15 km stylem dowolnym, przegrywając z Marit Bjørgen o 1 sekundę[79].

Tour de Ski 2010/2011[edytuj]

W ramach Tour de Ski wygrała 31 grudnia prolog w Oberhofie, pokonując o 1,5 sekundy Szwedkę Charlotte Kallę[80]. Dzień później zwyciężyła w biegu na dochodzenie na 10 kilometrów stylem klasycznym[81]. 2 stycznia wOberstdorfie zajęła 2. miejsce w sprincie techniką klasyczną na dystansie 1,2 km przegrywając ze Słowenką Petrą Majdič[82], dzień później zaś zajęła 5. miejsce w biegu łączonym na 10 km[83]. Najgorszy start w zawodach zanotowała w sprincie techniką dowolną, w którym odpadła w ćwierćfinale, zajmując ostatecznie 22. pozycję[84]. Dużo lepszy występ zanotowała w biegu pościgowym na 15 km techniką dowolną, w którym zmagania zakończyła na 1. pozycji[85], jednak rywalki zmniejszyły stratę w klasyfikacji generalnej cyklu. W kolejnym biegu na 10 km stylem klasycznym w Val di Fiemme, biegnąc przez dłuższy czas z Norweżką Therese Johaug pokonała wyraźnie pozostałe rywalki, zwyciężając powiększyła przewagę do ponad dwóch minut nad drugą w klasyfikacji Włoszką Marianną Longą[86]. 9 stycznia 2011 roku w ostatnim biegu Tour de Ski Polka obroniła wypracowaną dzień wcześniej przewagę zwyciężając po raz drugi z rzędu w Tour de Ski[87]. Finałowy etap z morderczą wspinaczką na Alpe Cermis zakończyła na 4. pozycji[87].

Sezon po Tour de Ski[edytuj]

Po Tour de Ski odpuściła starty w Libercu[88]. Pojawiła się dopiero w Otepaa, gdzie na 10 km techniką klasyczną musiała uznać wyższość Marit Bjørgen[89]. Dzień później zajęła 4. miejsce w sprincie na na 1,2 km techniką klasyczną[90]. Po dwóch tygodniach przerwy puchar świata zawitał do Rybińska. Tam Kowalczyk podczas nieobecności Bjørgen wygrała pierwszy bieg łączony 5+5 km, przed Marianną Longą i Aino Kaisą Saarinen[91]. Dzień później była trzecia w wyścigu sprinterskim stylem dowolnym[92]. Podczas ostatniego sprawdzianu przed mistrzostwami świata, Polka była 2. w biegu na 10 km techniką klasyczną w norweskim Drammen[93]. Zapewniła sobie dzięki temu trzeci triumf w karierze w klasyfikacji dystansów. Dzień później odpadła w ćwierćfinale sprintu (złamała kijek na podbiegu) i została sklasyfikowana w trzeciej dziesiątce. Mimo 28. pozycji w sprincie Kowalczyk zapewniła sobie trzeci z rzędu triumf w PŚ, co wcześniej w historii udało się tylko Fince Marjo Matikainen w latach 1985-1988.

Mistrzostwa świata – Oslo-Holmenkollen 2011[edytuj]

Justyna Kowalczyk i Marit Bjørgenpodczas biegu na 30 km stylem dowolnym na mistrzostwach świata w Oslo w 2011

W pierwszej konkurencji mistrzostw Justyna Kowalczyk zajęła 5. miejsce w sprincie indywidualnym techniką dowolną[94]. Był to najlepszy występ polskiej zawodniczki w tej konkurencji w historii mistrzostw świata[potrzebne źródło]. Zwyciężyła Marit Bjørgen[94]. Drugą konkurencją był bieg łączony, w którym Kowalczyk broniła mistrzowskiego tytułu z Liberca[potrzebne źródło]. Jednak i tu faworytka gospodarzy Bjørgen okazała się być najlepsza, a Polce przypadł medal srebrny[95]. Był to jej czwarty krążek wywalczony podczas mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym i ósmy w karierze seniorskiej, uwzględniając igrzyska olimpijskie. W biegu na 10 km stylem klasycznym Justyna Kowalczyk ponownie zajęła 2. miejsce i zdobyła swój dziewiąty medal w karierze na imprezie najwyższej rangi. Polska zawodniczka prowadziła przez większą część trasy, jednak w końcówce osłabła, co wykorzystała Marit Bjørgen, zdobywając swoje trzecie złoto w tych mistrzostwach[96]. Kolejny start Justyna Kowalczyk zanotowała w sztafecie 4 × 5 km. Kowalczyk pobiegła na drugiej zmianie (styl klasyczny), wyprowadzając polską reprezentację z 13. na 4. pozycję. Biegnące po niej Paulina Maciuszek i Agnieszka Szymańczak nie zdołały utrzymać tak wysokiego miejsca. Ostatecznie Polki przybiegły jako ósme. Partnerką Kowalczyk (na pierwszej zmianie) była także Ewelina Marcisz[97]. 5 marca Polka zdobyła brązowy medal w biegu na 30 km stylem dowolnym. Do mety dobiegła za Therese Johaug i Marit Bjørgen[98]. Był to dziesiąty medal Kowalczyk w imprezie najwyższej rangi. Polska biegaczka tym samym zrównała się w liczbie medali z Adamem Małyszem.

Sezon 2011/2012[edytuj]

Początek sezonu[edytuj]

Sezon 2011/2012 rozpoczęła od 10. miejsca w biegu na 10 km stylem dowolnym rozegranym w Sjusjoen[99]. W pierwszym dniu zmagań cyklu Ruka Triple 2011 uplasowała się na 13. miejscu, po odpadnięciu w ćwierćfinale w biegu sprinterskim techniką klasyczną[100]. W drugim dniu zmagań w Kuusamo w biegu na pięć kilometrów techniką dowolną zajęła 5. miejsce[101]. W ostatnim etapie fińskiego cyklu zajęła 9. pozycję[102], plasując się w końcowej klasyfikacji Ruka Triple 2011 na 5. miejscu[103]. W kolejnych zawodach w Düsseldorf nie wzięła udziału[104]. 10 grudnia w Davos w biegu na 15 km techniką dowolną zajęła 5. pozycję[105]. Kolejnego dnia w biegu sprinterskim na dystansie 1,5 km techniką dowolną uplasowała się na 8. miejscu[106]. Jednak podczas kolejnego PŚ w Rogli odniosła pierwsze w tym sezonie zwycięstwo w biegu ze startu wspólnego na 10 km techniką klasyczną[107].

Tour de Ski 2011/2012[edytuj]

Następnymi biegami były te wchodzące w skład elitarnego cyklu Tour de Ski. Wygrała 29 grudnia prolog 3,1 km stylem dowolnym w Oberhofie, pokonując o 0,4 sekundy Marit Bjørgen[108]. Fakt ten przepowiadał, że między tymi zawodniczkami odbędzie się zacięta rywalizacja. Dzień później zwyciężyła w biegu na dochodzenie na 10 kilometrów stylem klasycznym[109]. 31 grudnia w Oberstdorfie zajęła 1. miejsce w sprincie stylem klasycznym[110]. W noworocznych zmaganiach zajęła 2. miejsce w biegu łączonym 5 km + 5 km, przegrywając tylko z Bjørgen[111]. W kolejnym biegu na 3,3 km techniką klasyczną w Dobiacco zajęła 2. miejsce, ponownie przegrywając jedynie z główną rywalką[112]. 4 stycznia w sprincie na 1,2 km techniką dowolną zajęła 3. pozycję[113]. Kolejnego dnia w biegu na 15km techniką dowolną po raz kolejny stanęła na podium, na 2. miejscu[114]. Ósmy etap cyklu, bieg na 10 km ze startu wspólnego techniką klasyczną okazał się zwycięski dla niej[115]. 8 stycznia morderczy bieg pod Alpe Cermis zakończyła na 2. miejscu i tym samym 6. edycję Tour de Ski[116]. Było to jej trzecie zwycięstwo z rzędu w Tour de Ski, poprawiając rekord w ilości zwycięstw w cyklu[116].

Sezon po Tour de Ski[edytuj]

W kolejnych zawodach w Mediolanie nie wzięła udziału[117]. 21 stycznia przyszło jej rywalizować w w estońskim Otepää, gdzie zwyciężyła w sprincie na 1,2 km stylem klasycznym[118]. Było to jej 40. podium w karierze[119]. W następnym dniu zwyciężyła w biegu na 10 km techniką klasyczną[120]. W Moskwie, po raz pierwszy w historii swoich startów w Pucharze Świata, wygrała sprint stylem dowolnym i jednocześnie odebrała nieobecnej Bjørgen żółtą koszulkę liderki Pucharu Świata[121]. W Rybińsku 4 lutego Kowalczyk zajęła 7. miejsce w biegu na 10 km stylem dowolnym i jednocześnie straciła koszulkę liderki pucharu świata na rzecz Bjørgen, która wygrała bieg[122]. Następnego dnia w biegu łączonym biegaczka z Kasiny Wielkiej zajęła 2 miejsce i dzięki świetnym postawom na lotnych premiach (15 i 12 pkt.) odebrała prowadzenie w pucharze świata Bjørgen, która była trzecia. Natomiast bieg wygrała Therese Johaug z przewagą 26,9 s przewagi nad Kowalczyk i 52,9 s nad Marit Bjørgen. Tydzień później w Novym Měscie, mistrzyni olimpijska z Vancouver zajęła 2 miejsce w biegu na 15 km stylem klasycznym (start masowy), który wygrała Marit. Polka ponownie straciła żółtą koszulkę liderki Pucharu Świata. 17 lutego 2012 roku zawody odbyły się w Polsce w Szklarskiej Porębie, był to sprint techniką dowolną na 1,4 km. Polka zajęła tam 16. miejsce. Kowalczyk odrobiła 6 punktów w pucharze świata do Bjørgen, która była 22. Dzień później 18 lutego odbył się bieg na 10 km stylem klasycznym. Polka zajęła w nim 1. miejsce z przewagą 36,1 s nad Bjørgen i 50,4 s nad Johaug. Odebrała Norweżce koszulkę liderki pucharu świata, wyprzedzając ją o 14 punktów. 3 marca 2012 roku w biegu łączonym na 15 km zajęła 8 miejsce w Lahti, gdzie zwyciężyła Therese Johaug, a druga była Bjørgen. Przez to Polka straciła koszulkę liderki PŚ. Następnego dnia w sprincie techniką klasyczną, który wygrała Bjørgen, Kowalczyk była trzecia. W rezultacie strata Polki do Norweżki urosła do 78 punktów. Również w sprincie w norweskiej miejscowości Drammen Justyna zajęła 3. miejsce, po pechowym upadku w finale. Przewaga Bjørgen wzrosła do 118 punktów. 11 marca w biegu na 30 km stylem klasycznym Justyna Kowalczyk zajęła 2. miejsce i tym samym przewaga Bjørgen wzrosła do 138 punktów.

Finał sezonu[edytuj]

Szwedzki cykl finałowy wygrała Norweżka. Kowalczyk w Falun (na koniec tego finału) ostatecznie była piąta i tym samym pozostała na drugim miejscu w końcowej klasyfikacji Pucharu Świata.

Po sezonie 2011/2012[edytuj]

20 marca 2012 roku, tuż po zakończeniu sezonu, Polka przeszła zabieg artroskopii kolana.

Sezon 2012/2013[edytuj]

Początek sezonu[edytuj]

Początek sezonu Justyna Kowalczyk rozpoczęła od 27. miejsca w biegu na 10 km stylem dowolnym, rozegranym 24 listopada 2012 w Gällivare[123]. Podczas kolejnych zmagań w ramach Ruka Triple 2012 reprezentantka Polski zajęła 7. miejsce w sprincie stylem klasycznym w fińskiej miejscowości Kuusamo[124]. Dzień później Polka zajęła 11. miejsce w biegu na 5 km stylem dowolnym i ogólnie zajmowała 4. miejsce w klasyfikacji cyklu[125]. 2 grudnia Justyna Kowalczyk zajęła 2. miejsce w biegu na dochodzenie na dystansie 10 km stylem klasycznym, przegrywając jedynie z Marit Bjørgen[126] o 1:21.4 s oraz wyprzedzając Norweżki Heidi Weng i Therese Johaug. W całych zawodach zajęła 2. miejsce, awansując na 3. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[127]. 13 grudnia 2012 roku Justyna Kowalczyk odniosła pierwsze zwycięstwo w tym sezonie w biegu na 10 km techniką klasyczną w kanadyjskim Canmore i jednocześnie znalazła się na 2. miejscu w klasyfikacji generalnej, ze stratą 75 punktów do Bjøergen[128]. 15 grudnia 2012 r. w Canmore zajęła dopiero 21. miejsce w sprincie techniką dowolną, odpadając już w ćwierćfinale. W klasyfikacji generalnej spadła na 3. pozycję, tracąc do Kikkan Randall i Marit Bjørgen 65 punktów. Dnia 16 grudnia 2012 roku zajęła pierwsze miejsce w biegu łączonym 7,5 km + 7,5 km, pokonując drugą na mecie Finkę Anne Kyllönen i trzecią Norweżkę Vibeke Skofterud. Wygrała również obie lotne premie i objęła prowadzenie w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, a także umocniła się na prowadzeniu w klasyfikacji biegów długodystansowych.

Tour de Ski 2012/2013[edytuj]

29 grudnia w niemieckim Oberhofie w ramach siódmej edycji Tour de Ski Justyna Kowalczyk zajęła 3. miejsce w biegu na 3,1 km stylem dowolnym przegrywając nieznacznie z drugą Charlotte Kallą o 0,3 s i zwyciężczynią biegu Kikkan Randall o 4,7 s. Następnego dnia Polka zajęła 1 miejsce w biegu pościgowym na 9 km. stylem klasycznym z przewagą nad drugą Therese Johaug o 41,4 s stając się liderką cyklu. Po dniu przerwy, 1 stycznia narciarka zajęła 7. pozycję w sprincie stylem dowolnym w szwajcarskim Val Müstair. 3 stycznia Justyna Kowalczyk wystartowała z przewagą 50,3 s nad drugą Therese Johaug zajęła 1. miejsce w biegu na dochodzenie na dystansie 15 km stylem dowolnym wygrywając z drugą Charlotte Kallą o 18,3 s. Jej przewaga w klasyfikacji generalnej stopniała. Następnego dnia we włoskim Toblach-Dobiacco, Justyna nie dała szans nikomu i wygrała bieg na 3,3 km stylem klasycznym. 5 stycznia wygrała kolejny bieg na 10 km stylem klasycznym ogromnie powiększając przewagę do 2:08:0 nad drugą Therese Johaug i wyruszy na ostatni etap jako zdecydowana liderka i kandydatka do zwycięstwa w Tour de Ski. 6 stycznia wygrała ostatni, siódmy etap Tour de Ski, zachowując część przewagi wypracowanej nad Johaug w poprzednich etapach. Ostateczny łączny czas Kowalczyk to 2:25.21,6. Druga na mecie Therese Johaug miała czas o 27,9 s gorszy. Tym samym Kowalczyk odniosła czwarte z rzędu zwycięstwo w całym cyklu.

Sezon po Tour de Ski[edytuj]

Po udanym występie w Tour de Ski, Justyna Kowalczyk zajęła drugie miejsce w biegu sprinterskim stylem klasycznym w czeskim Libercu za Finką Moną–Liisą Malvalehto. Następnie Puchar Świata przeniósł się do francuskiej miejscowości La Clusaz. W dniu swoich 30 urodzin Polka zajęła 3. miejsce w biegu na 10 km stylem klasycznym przegrywając z Therese Johaug i Marit Bjørgen. 1 lutego odbył się sprint techniką dowolną w próbie przedolimpijskiej w Soczi, gdzie Justyna Kowalczyk po raz pierwszy od pięciu lat nie zdołała zakwalifikować się do finałów. Następnego dnia Polka z powodu złego wyboru nart zeszła z trasy z biegu łączonego. Po dwóch tygodniach przerwy Puchar Świata zagościł do szwajcarskiego Davos, Kowalczyk pokazała tam świetną formę. Najpierw 16 lutego wygrała sprint techniką klasyczną, a dzień później zajęła 2 miejsce w biegu interwałowym na 10 km stylem dowolnym przegrywając o 8,9 s z Therese Johaug.

Mistrzostwa świata – Val di Fiemme 2013[edytuj]

W pierwszej konkurencji mistrzostw – sprincie indywidualnym techniką klasyczną – Justyna Kowalczyk zajęła 6. miejsce[129]. W finale konkurencji Polka wywróciła się na podbiegu. Zwyciężyła Marit Bjørgen, obrończyni tytułu. Drugą konkurencją był bieg łączony, w którym Kowalczyk zajęła 5. miejsce przegrywając z czterema Norweżkami. Także tu najlepsza okazała się Bjørgen[130]. Po nieudanych dwóch występach biegaczka wspólnie z trenerem podjęli decyzję o wycofaniu się z biegu na 10 km techniką dowolną, aby oszczędzić więcej sił na sztafetę 4×5 km i bieg na 30 km stylem klasycznym, który od początku sezonu był celem Kowalczyk. 28 lutego zajęła 9. miejsce w biegu sztafetowym 4×5 km wspólnie z Agnieszką Szymańczak, Pauliną Maciuszek i Kornelią Kubińską[131]. 2 marca zdobyła srebrny medal w biegu na 30 km stylem klasycznym przegrywając z Marit Bjøergen na finiszu o 3,7 s[132]. Po zdobyciu tego medalu została najbardziej utytułowanym polskim narciarzem klasycznym, pod względem liczby zdobytych medali na IO i MŚ.

Sezon po mistrzostwach świata[edytuj]

9 marca zajęła 10. lokatę w biegu sprinterskim stylem dowolnym w fińskim Lahti. W swoim półfinale zajęła piąte miejsce, co nie dało jej awansu do finału. Dzień później wygrała bieg na 10 km stylem klasycznym pokonując drugą na mecie Bjøergen o 23,1 s. 3 dni później 13 marca, zapewniła sobie czwartą kryształową kulę w Pucharze Świata, co wcześniej udało się tylko Norweżce Bente Skari i Rosjance Jelenie Välbe, zdobywając 1 miejsce w biegu sprinterskim stylem klasycznym po raz pierwszy w Norwegii w miejscowości Drammen. 17 marca Justyna zajęła 2 lokatę w biegu na 30 km stylem dowolnym w norweskim Holmenkollen przegrywając z Therese Johaug o 46,6 s.

Finał sezonu[edytuj]

20 marca rozpoczął się ostatni cykl Pucharu Świata. W szwedzkim Sztokholmie zdeklasowała rywalki w sprincie stylem klasycznym obejmując prowadzenie w cyklu. 22 marca zajęła 5 miejsce w biegu na 2,5 km stylem dowolnym w szwedzkim Falun tracąc do zwyciężczyni Marit Bjøergen 10,8 s. Następnego dnia uplasowała się na 4 pozycji w biegu na 10 km techniką klasyczną. W ostatnim biegu sezonu 24 marca na 10 km techniką dowolną Polka nie wystartowała kończąc sezon z dorobkiem 2017 punktów.

Justyna Kowalczyk wywalczyła czwartą Kryształową Kulę, Małą Kryształową Kulę w biegach dystansowych i drugie miejsce w sprintach.

Sezon 2013/2014[edytuj]

Początek sezonu[edytuj]

Sezon olimpijski zaczął się inaczej niż poprzednie. W fińskiej miejscowości Kuusamo, Justyna Kowalczyk na inaugurację Pucharu Świata wygrała sprint stylem klasycznym. Było to najlepsze rozpoczęcie w karierze przez Polkę. Dzień później również wygrała w biegu na 5 km stylem klasycznym ze startu indywidualnego o 3 sekundy z Marit Bjøergen. 30 listopada Justyna wyruszyła na trasę biegu pościgowego na 10 km stylem dowolnym jako liderka cyklu Ruka Triple 2013. Jednak nie zdołała utrzymać przewagi i ostatecznie dobiegła na metę zajmując 4. miejsce. 7 grudnia Polka wygrała na norweskiej ziemi w Lillehammer bieg na 10 km stylem klasycznym przed Szwedką Charlotte Kallą (12 sekund straty) i Marit Bjøergen (25 sekund straty). W zawodach w szwajcarskim Davos, Polka zajęła 11. i 25. miejsce odpowiednio w biegu na 15 km i sprincie stylem dowolnym. Po zawodach w Szwajcarii zawody Pucharu Świata zagościły po kilkuletniej przerwie do włoskiego Asiago. Justyna Kowalczyk zajęła w eliminacjach drugie miejsce, lecz we wszystkich kolejnych biegach Justyna triumfowała wygrywając całe zawody.

Tour de Ski 2013/2014[edytuj]

Kolejnym punktem było Tour de Ski, lecz Polka wycofała się z niego z powodu niekorzystnych dla niej zmian w układzie biegów (5 stylem dowolnym i 2 stylem klasycznym).

5 stycznia 2014 roku Justyna Kowalczyk pobiegła w amatorskim biegu narciarskim Rampa con i Campioni na Alpe Cermis, którego trasa była identyczna jak finałowy etap Tour de Ski. Zajęła 4. miejsce wśród wszystkich zawodników, a 1. miejsce wśród kobiet. Wygrał Maciej Kreczmer sparingpartner Justyny. Bieg odbywał się przed finałowym etapem Tour de Ski[133].

Sezon po Tour de Ski[edytuj]

11 stycznia w czeskim Novym Měscie, Justyna Kowalczyk zajęła 34. lokatę w biegu sprinterskim stylem dowolnym nie zdobywając punktów Pucharu Świata. Dzień później wystąpiła, po raz pierwszy w swojej karierze, w drużynowym sprincie stylem klasycznym z Agnieszką Szymańczak. Zawodniczki zajęły 8. miejsce w swoim półfinale i odpadły z dalszej rywalizacji[134].

Kolejne zawody odbyły się w Polsce w Szklarskiej Porębie na Polanie Jakuszyckiej. W sobotę 18 stycznia 2014 w sprincie stylem dowolnym Justyna zajęła 17. miejsce, natomiast w niedzielę 19 stycznia 2014 roku w biegu na 10 km stylem klasyczny ze startu wspólnego zajęła 1. miejsce wyprzedzając reprezentantki Rosji, Juliję Czekalową (41,8 sekund straty) i Juliję Iwanową (75,2 sekund straty). Tego dnia Justyna Kowalczyk obchodziła swoje 31 urodziny. Od organizatorów zawodów otrzymała tort i kwiaty, 30 czerwonych róż i jedną pomarańczową, a zgromadzeni na trybunach stadionu kibice zaśpiewali tradycyjne 100 LAT[135]. Po Igrzyskach w Sochi w jednym z wywiadów oznajmiła, że to podczas imprezy urodzinowej doznała kontuzji stopy, gdyż przez nieuwagę uderzyła nią o nogę stołu[136].

1 lutego 2014 roku Justyna Kowalczyk we włoskim Toblach (Dobbiaco) zajęła 5. miejsce w biegu na 10 km stylem klasycznym ze startu indywidualnego. Justyna biegła z kontuzją lewej stopy, którą odniosła po zawodach w Szklarskiej Porębie[137]. Po biegu Justyna wyruszyła do wioski olimpijskiej w Soczi.

Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2014 w Soczi[edytuj]

W czwartek 6 lutego 2014 roku Justyna Kowalczyk w wiosce olimpijskiej złożyła ślubowanie olimpijskie.

W sobotę 8 lutego 2014 roku odbył się pierwszy bieg narciarski na igrzyskach olimpijskich. Był to bieg łączony (skiathlon), czyli 7,5 km stylem klasycznym i 7,5 km stylem dowolnym, w którym Justyna Kowalczyk zajęła 6. miejsce. Wygrała Norweżka Marit Bjørgen, drugie miejsce zajęła Szwedka Charlotte Kalla, a trzecie miejsce wywalczyła Norweżka Heidi Weng.

W niedzielę 9 lutego 2014 roku Justyna Kowalczyk poinformowała, że przeprowadzone po biegu łączonym prześwietlenie RTG kontuzjowanej lewej stopy wykazało wielowarstwowe złamanie piątej kości śródstopia. Jednocześnie zapewniła, że nadal będzie walczyć o medale[138].

W czwartek 13 lutego 2014 roku Justyna Kowalczyk wywalczyła złoty medal olimpijski w biegu na 10 km stylem klasycznym ze startu indywidualnego. Drugie miejsce zajęła Szwedka Charlotte Kalla, a trzecie miejsce wywalczyła Norweżka Therese Johaug[139]. Dzięki temu osiągnięciu Kowalczyk stała się najbardziej utytułowanym polskim sportowcem w historii Zimowych Igrzysk Olimpijskich (dwa złote, jeden srebrny oraz dwa brązowe medale).

W sobotę 15 lutego 2014 roku odbył się bieg sztafetowy 2×5 km stylem klasycznym i 2×5 km stylem dowolnym, w którym polska drużyna zajęła 7. miejsce. Polki biegły w składzie: pierwsza zmiana Kornelia Kubińska (styl klasyczny), druga zmiana Justyna Kowalczyk (styl klasyczny), trzecia zmiana Sylwia Jaśkowiec (styl dowolny), czwarta zmiana Paulina Maciuszek (styl dowolny). Bieg wygrała drużyna Szwecji, drugie miejsce zajęła drużyna Finlandii, a trzecie drużyna Niemiec[140].

W środę 19 lutego 2014 roku odbył się sprint drużynowy stylem klasycznym (6×1,25 km), w którym polska drużyna zajęła 5. miejsce. Polki biegły w składzie: pierwsza, trzecia i piąta zmiana Sylwia Jaśkowiec, druga, czwarta i szósta zmiana Justyna Kowalczyk. Bieg wygrała drużyna Norwegii, drugie miejsce zajęła drużyna Finlandii, a trzecie drużyna Szwecji[141].

W sobotę 22 lutego 2014 roku Justyna Kowalczyk po około 12,5 km zeszła utykając z trasy biegu na 30 km techniką dowolną ze startu wspólnego. Justyna przerwała bieg po tym jak tuż po starcie miała kolizję z inną zawodniczką. Podczas tego zdarzenia ucierpiała jej kontuzjowana lewa stopa[142].

Około godziny 4 rano, we wtorek 25 lutego 2014 roku Justyna Kowalczyk wróciła z Soczi do Polski[143].

Sezon po Zimowych Igrzyskach Olimpijskich[edytuj]

Po powrocie do Polski Justyna poddała szczegółowym badaniom swoją kontuzjowaną lewą stopę. Mimo optymistycznej diagnozy dotyczącej gojenia się kontuzji, 27 lutego 2014 roku Justyna Kowalczyk podjęła decyzję o zakończeniu występów w Pucharze Świata 2013/2014 w biegach narciarskich i skupieniu się na rehabilitacji[144].

Justyna Kowalczyk zakończyła sezon na 12 miejscu z 618 punktami.

Po sezonie 2013/2014[edytuj]

W dniu 9 kwietnia 2014 roku, do drużyny Justyny Kowalczyk, dołączyła Sylwia Jaśkowiec[145].

Sezon 2014/2015[edytuj]

Początek sezonu[edytuj]

Sezon rozpoczął się w sobotę 29 listopada 2014 roku w fińskiej miejscowości Kuusamo. Pierwszymi zawodami był sprint stylem klasycznym. Justyna Kowalczyk po dobrym biegu ćwierćfinałowym, w półfinale prowadząc pod koniec biegu, niestety potknęła się i zakończyła rywalizację na trzecim miejscu nie kwalifikując się do biegu finałowego. Całe zawody Justyna Kowalczyk zakończyła na 7. miejscu[146]. Dzień później, w niedzielę 30 listopada 2014 roku w biegu na 10 km stylem klasycznym ze startu indywidualnego Justyna Kowalczyk zajęła 4. miejsce.

W piątek 5 grudnia 2014 roku wystartował norweski mini cykl Lillehammer Tour. W pierwszym dniu zawodów Polka nie zakwalifikowała się do ćwierćfinałów sprintu stylem dowolnym. Justyna w kwalifikacjach zajęła 37. miejsce. W sobotę 6 grudnia 2014 roku w biegu na 5 km stylem dowolnym ze startu indywidualnego Justyna Kowalczyk zajęła 28. miejsce. W niedzielę 7 grudnia 2014 roku w ostatnim dniu zawodów w Lillehammer w biegu pościgowym na 10 km stylem klasycznym, Justyna Kowalczyk wystartowała z 30. pozycji, a na metę przybiegła na 10. miejscu.

W sobotę 13 grudnia 2014 roku w szwajcarskim Davos, Justyna Kowalczyk w kolejnym biegu na 10 km stylem klasycznym ze startu indywidualnego zajęła 7. miejsce. Natomiast w niedzielę 14 grudnia 2014 roku Polka nie zakwalifikowała się do ćwierćfinałów sprintu stylem dowolnym. Justyna w kwalifikacjach zajęła 53. miejsce. Jeszcze przed kwalifikacjami Justyna Kowalczyk podjęła decyzję, że do końca 2014 roku nie będzie startowała w kolejnych zawodach Pucharu Świata 2014/2015 i skupi się na treningu. Wystartuje dopiero w sobotę 3 stycznia 2015 roku w niemieckim Oberstdorf, biegu który rozpoczyna Tour de Ski 2015[147].

W ramach treningu Justyna Kowalczyk wystartowała w trzydniowych zawodach Pucharu Kontynentalnego w austriackim Hochfilzen. W piątek 19 grudnia 2014 roku w pierwszym dniu zawodów Polka wygrała sprint stylem klasycznym. W sobotę 20 grudnia 2014 roku zajęła 1. miejsce w biegu na 5 km stylem klasycznym. Natomiast w niedzielę 21 grudnia 2014 roku zajęła 4. miejsce w biegu na 5 km stylem dowolnym.

Tour de Ski 2015[edytuj]

W sobotę 3 stycznia 2015 roku w niemieckim Oberstdorf, od prologu na dystansie 3,2 km techniką dowolną ze startu indywidualnego, rozpoczął się 9 Tour de Ski. Justyna Kowalczyk zajęła w tym biegu 10. miejsce. W niedzielę 4 stycznia 2015 roku, w drugim dniu zawodów w Oberstdorf w biegu pościgowym na 10 km stylem klasycznym, Justyna Kowalczyk wystartowała z 10. pozycji, a na metę przybiegła na 6. miejscu. We wtorek 6 stycznia 2015 roku w szwajcarskim Val Müstair, Justyna w kwalifikacjach sprintu stylem dowolnym zajęła 30. miejsce i zakwalifikowała się do ćwierćfinałów. W swoim biegu ćwierćfinałowym Polka zajęła 3. miejsce i do szóstego biegu ćwierćfinałowego była tak zwaną „szczęśliwą przegraną (lucky loser)„. Niestety w piątym biegu wyprzedziła ją Amerykanka Kikkan Randall przez co Justyna nie zakwalifikowała się do półfinałów. Całe zawody Polka zakończyła na 15. miejscu. W środę 7 stycznia 2015 roku Tour de Ski przeniósł się do włoskiego Toblach (Dobbiaco), gdzie odbył się bieg na 5 km stylem klasycznym ze startu indywidualnego, w którym Justyna Kowalczyk zajęła 5. miejsce. W czwartek 8 stycznia 2015 roku w kolejnym dniu zawodów w Toblach (Dobbiaco) odbył się bieg pościgowy na 15 km stylem dowolnym. Justyna Kowalczyk wystartowała z 4. pozycji, a na metę przybiegła na 6. miejscu. W sobotę 10 stycznia 2015 roku w przedostatnim dniu Tour de Ski we włoskim Val di Fiemme, odbył się bieg na 10 km stylem klasycznym ze startu wspólnego, w którym Justyna Kowalczyk zajęła 7. miejsce. W niedzielę 11 stycznia 2015 roku w ostatnim dniu zawodów Tour de Ski, rozegrany został bieg pościgowy na 9 km stylem dowolnym, zakończony tradycyjnie „wspinaczką” na Alpe Cermis. Justyna Kowalczyk wystartowała z 5. pozycji, niestety po przebiegnięciu około 8 km Justyna zemdlała na trasie biegu i została przewieziona do punktu medycznego, a następnie do szpitala na badania[148]. Po kilku godzinach badań Justyna Kowalczyk została wypisana[149]. Nieukończenie ostatniego biegu spowodowało, że Polka nie została uwzględniona w klasyfikacji generalnej Tour de Ski 2015.

Sezon po Tour de Ski[edytuj]

W sobotę 17 stycznia 2015 roku w estońskiej Otepää odbył się sprint stylem klasycznym, który był pierwszym biegiem Pucharu Świata po Tour de Ski 2015. Justyna Kowalczyk w kwalifikacjach sprintu zajęła 12. miejsce i zakwalifikowała się do ćwierćfinałów. W swoim biegu ćwierćfinałowym zajęła 4. miejsce i nie pobiegła w półfinale. Ostatecznie zajęła 16. miejsce. W niedzielę 18 stycznia 2015 roku w drugim dniu zawodów w Otepää odbył się sprint drużynowy stylem dowolnym (6×1,20 km). Justyna Kowalczyk biegła na pierwszej, trzeciej i piątej zmianie, natomiast Sylwia Jaśkowiec na drugiej, czwartej i szóstej zmianie. Polki wygrały swój bieg półfinałowy i zakwalifikowały się do finału, w którym zajęły 3. miejsce. Sprint wygrała reprezentacja Szwecji, natomiast 2. miejsce zajęła reprezentacja Norwegii. Było to pierwsze w historii biegów narciarskich miejsce na podium w Pucharze Świata dla polskiej drużyny.

W piątek 23 stycznia 2015 roku w rosyjskim Rybińsku, odbyły się kolejne zawody Pucharu Świata. Był to bieg na 10 km stylem dowolnym ze startu indywidualnego, w którym Justyna Kowalczyk zajęła 36. miejsce. W sobotę 24 stycznia 2015 roku w kolejnym dniu zawodów w Rybińsku odbył się sprint stylem dowolnym. Polka zrezygnowała ze startu w tym biegu[150]. W ostatnim dniu zawodów w Rosji, odbył się pierwszy w tym sezonie Pucharu Świata bieg łączony (skiathlon), czyli 7,5 km stylem klasycznym i 7,5 km stylem dowolnym, w którym Justyna Kowalczyk również nie pobiegła[151].

Po zawodach w Rosji, Justyna Kowalczyk udała się na treningi do włoskiej Santa Caterina di Valfurva, gdzie przygotowywała decydującą fazę BPS (bezpośrednie przygotowanie startowe) przed Mistrzostwami Świata w Narciarstwie Klasycznym 2015 w szwedzkim Falun[152]. Podjęła również decyzję, że nie wystąpi w kolejnych zawodach Pucharu Świata 2014/2015 w szwedzkim Östersund i od razu po treningu we Włoszech pojedzie przygotowywać się na trasach w Falun[153].

Mistrzostwa świata – Falun 2015[edytuj]

W czwartek 19 lutego 2015 roku odbył się pierwszy bieg narciarski na mistrzostwach świata. Był to sprint stylem klasycznym. Justyna Kowalczyk w kwalifikacjach sprintu zajęła 1. miejsce i zakwalifikowała się do ćwierćfinałów. Wygrała swój ćwierćfinał i półfinał. W finale sprintu zajęła 4. miejsce.

W niedzielę 22 stycznia 2015 roku odbył się sprint drużynowy stylem dowolnym (6×1,20 km). Justyna Kowalczyk biegła na pierwszej, trzeciej i piątej zmianie, natomiast Sylwia Jaśkowiec na drugiej, czwartej i szóstej zmianie. Polki zajęły drugie miejsce w swoim biegu półfinałowym i zakwalifikowały się do finału, w którym wywalczyły brązowy medal mistrzostw świata. Jest to pierwszy medal polskiej drużyny w historii polskich biegów narciarskich[154].

We wtorek 24 lutego 2015 roku rozegrany został bieg na 10 km stylem dowolnym ze startu indywidualnego, w którym Justyna Kowalczyk wystąpiła w roli komentatora dla TVP Sport wraz z Przemysławem Babiarzem i Markiem Jóźwikiem[155].

W czwartek 26 lutego 2015 roku odbył się bieg sztafetowy 2×5 km stylem klasycznym i 2×5 km stylem dowolnym. Polki biegły w składzie: pierwsza zmiana Kornelia Kubińska (styl klasyczny), druga zmiana Justyna Kowalczyk (styl klasyczny), trzecia zmiana Ewelina Marcisz (styl dowolny), czwarta zmiana Sylwia Jaśkowiec (styl dowolny). Polska drużyna zajęła 5. miejsce.

W sobotę 28 lutego 2015 roku rozegrany został bieg na dystansie 30 km stylem klasycznym ze startu wspólnego, w którym Justyna Kowalczyk zajęła 17. miejsce.

W niedzielę 1 marca 2015 roku rozegrany został bieg na 50 km stylem klasycznym ze startu wspólnego mężczyzn, w którym Justyna Kowalczyk ponownie wystąpiła w roli komentatora dla TVP Sport wraz z Przemysławem BabiarzemMarkiem Jóźwikiem.

Sezon po mistrzostwach świata[edytuj]

Jeszcze przed mistrzostwami świata Justyna Kowalczyk zapowiedziała, że po mistrzostwach nie wystartuje w zawodach Pucharu Świata 2014/2015 rozgrywanych w fińskim Lahti. Zamiast tego pobiegnie w niedzielę 8 marca 2015 roku w maratonie narciarskim Bieg Wazów[156]. W Pucharze Świata wystąpi dopiero w środę 11 marca 2015 roku w w norweskim Drammen.

W niedzielę 8 marca 2015 roku Justyna Kowalczyk po raz pierwszy wystartowała i wygrała 91. edycję Biegu Wazów, który jest najdłuższym i najstarszym maratonem narciarskim na świecie rozgrywanym w Szwecji od 1922 roku. Polka maraton wygrała jako pierwsza w historii zawodniczka z Polski. Bieg odbywał się na dystansie 90 kilomerów i był rozgrywany stylem klasycznym. Justyna Kowalczyk wystartowała z numerem 513 w drużynie Russian Marathon Team. Do biegu zgłosiło się 15800 zawodników, w tym około 2000 kobiet[157]. Justyna Kowalczyk w klasyfikacji generalnej biegu zajęła 71. miejsce. Jest to najwyższe miejsce jakie do tej pory zajęła kobieta. Najlepsza pozycja, jaką biegaczka w Biegu Wazów uzyskała przed Polką, to 91. miejsce[158].

W środę 11 marca 2015 roku w norweskiej miejscowości Drammen odbył się sprint stylem klasycznym. Justyna Kowalczyk zajęła 31. miejsce w kwalifikacjach i nie dostała się do ćwierćfinałów sprintu. Był to ostatni występ Polki w zawodach Pucharu Świata w sezonie 2014/2015.

Justyna Kowalczyk zakończyła sezon na 13. miejscu z 411 punktami.

Po sezonie 2014/2015[edytuj]

W dniu 19 marca 2015 roku Justyna Kowalczyk przeszła zabieg artroskopowy prawego kolana. Podobny zabieg Justyna przeszła trzy lata wcześniej[159].

W dniu 29 kwietnia 2015 roku, drużynę Justyny Kowalczyk opuściła Sylwia Jaśkowiec, która wróciła do kadry A-mix[160].

Sezon 2015/2016[edytuj]

Przed sezonem 2015/2016[edytuj]

W sobotę 8 sierpnia 2015 roku Justyna Kowalczyk wystartowała i wygrała maraton Ushuaia Loppet w Argentynie. Bieg odbywał się na dystansie 42 kilomerów i był rozgrywany stylem dowolnym. Polka wystartowała z numerem 002. Justyna Kowalczyk w klasyfikacji generalnej biegu zajęła 2. miejsce[161].

W piątek 30 października 2015 roku Justyna Kowalczyk oficjalnie potwierdziła, że przystąpiła do profesjonalnej międzynarodowej drużyny narciarstwa biegowego Team Santander, specjalizującej się w biegach długodystansowych. W barwach drużyny Team Santander, Polka będzie biegała maratony narciarskie[162].

Początek sezonu[edytuj]

Sezon rozpoczął się w piątek 27 listopada 2015 roku w fińskiej miejscowości Kuusamo. Pierwszymi zawodami był sprint stylem klasycznym, który był również pierwszym biegiem cyklu Ruka Triple 2015. Justyna Kowalczyk w kwalifikacjach zajęła 21. miejsce i zakwalifikowała się do ćwierćfinałów. W swoim biegu ćwierćfinałowym zajęła 6. miejsce i nie pobiegła w półfinale. Ostatecznie zajęła 29. miejsce[163]. W sobotę 28 listopada 2015 roku, w drugim dniu Ruka Triple 2015, odbył się bieg na 5 km stylem dowolnym ze startu indywidualnego. Polka zajęła w tym biegu 29. miejsce[164]. W niedzielę 29 listopada 2015 roku w ostatnim dniu zawodów cyklu Rukka Triple 2015 w biegu pościgowym na 10 km stylem klasycznym, Justyna Kowalczyk wystartowała z 24. pozycji, a na metę przybiegła na 11. miejscu[165].

W sobotę 5 grudnia 2015 roku w norweskim Lillehammer odbył się bieg łączony (skiathlon), czyli 7,5 km stylem klasycznym i 7,5 km stylem dowolnym, w którym Polka zajęła 32. miejsce[166].

W niedzielę 6 grudnia 2015 roku Justyna Kowalczyk po raz pierwszy w sezonie 2015/2016 wystartowała we włoskim maratonie narciarskim La Sgambeda. Bieg odbywał się stylem klasycznym i wyjątkowo na dystansie 24 kilometrów. Powodem skrócenia 35 kilometrowej trasy był brak wystarczającej ilości śniegu. Polka wystartowała z numerem 513 w drużynie Team Santander. Justyna Kowalczyk zajęła 3. miejsce za stratą 0,8 sekundy do pierwszego miejsca. Bieg wygrała Czeszka Kateřina Smutná również z Team Santander[167].

Justyna Kowalczyk nie startowała 12 i 13 grudnia 2015 roku w szwajcarskim Davos, ponieważ zaplanowano tam na te dni wyłącznie biegi stylem dowolnym.

Justyna Kowalczyk po krótkiej przerwie wróciła na trasy Pucharu Świata 2015/2016 w niedzielę 20 grudnia 2015 roku[168]. Tego dnia we włoskim Toblach (Dobbiaco) odbył się bieg na 10 km stylem dowolnym ze startu indywidualnego. Polka w tym biegu zajęła 8. miejsce. Dzień wcześniej odbył się sprint stylem dowolnym, w którym Justyna Kowalczyk również nie biegła.

Tour de Ski 2016[edytuj]

W piątek 1 stycznia 2016 roku w szwajcarskim Lenzerheide rozpoczęła się 10. edycja Tour de Ski. Pierwszym etapem był sprint stylem dowolnym. Justyna Kowalczyk w kwalifikacjach sprintu zajęła 59. miejsce i nie zakwalifikowała się do ćwierćfinałów.[169] Drugi etap odbył się w sobotę 2 stycznia 2016 roku, ponownie w Lenzerheide. Był to bieg na 15 kilometrów stylem klasycznym ze startu wspólnego. Polka wystartowała z 54 pozycji, a przybiegła na metę na 19. miejscu[170]. Trzeci etap odbył się w niedzielę 3 stycznia 2016 roku, ostatni raz w szwajcarskim Lenzerheide. Odbył się tego dnia bieg pościgowy na 5 kilometrów stylem dowolnym. Justyna Kowalczyk wystartowała z 21. miejsca, a na metę przybiegła również na 21. miejscu[171]. Czwarty etap odbył się we wtorek 5 stycznia 2016 roku niemieckim Oberstdorf. Był to sprint stylem klasycznym. Polka w biegu kwalifikacyjnym zajęła 17. miejsce i zakwalifikowała się do ćwierćfinałów. W swoim biegu ćwierćfinałowym Polka zajęła 3. miejsce i nie dostała się do półfinałów. Ostatecznie zajęła 14. miejsce[172]. Piąty etap obył się w środę 6 stycznia 2016 roku, ponownie w Oberstdorf i był to bieg na 10 kilometrów stylem klasycznym ze startu wspólnego. Justyna Kowalczyk przybiegła na metę na 17. miejscu[173]. Po dniu przerwy w piątek 8 stycznia 2016 roku, we włoskim Toblach (Dobbiaco) odbył się szósty etap. Był to bieg na 5 kilometrów stylem dowolnym. Polka zajęła w tym biegu 18. miejsce[174]. W sobotę 9 stycznia 2016 roku we włoskim Val di Fiemme, odbył się bieg na 10 kilometrów stylem klasycznym ze startu wspólnego, który był siódmym etapem. Justyna Kowalczyk na metę przybiegła na 23. miejscu[175]. W niedzielę 10 stycznia 2016 roku w rozegrano ponownie we włoskim Val di Fiemme ostatni, ósmy etap Tour de Ski 2016. Był to bieg pościgowy na 9 km stylem dowolnym, zakończony tradycyjnie „wspinaczką” na Alpe Cermis. Justyna Kowalczyk ukończyła Tour de Ski 2016 na 23. miejscu[176].

Sezon po Tour de Ski[edytuj]

W sobotę 23 stycznia 2016 roku Justyna Kowalczyk po raz drugi w sezonie 2015/2016 wystartowała w szwajcarskim maratonie narciarskim La Diagonela. Był to bieg stylem klasycznym na dystansie 55 kilometrów. Trasa maratonu uległa skrócenia. Powodem skrócenia 65 kilometrowej trasy był brak wystarczającej ilości śniegu. Polka wystartowała z numerem 8 w drużynie Team Santander. Justyna Kowalczyk zajęła 9. miejsce ze stratą 7:13,4 minut do pierwszego miejsca[177].

W niedzielę 31 stycznia 2016 roku Polka już po raz trzeci wystartowała w maratonie narciarskim. Był to włoski maraton Marcialonga. Bieg odbył się stylem klasycznym na dystansie 70 kilometrów. Justyna Kowalczyk wystartowała z numerem 193 w drużynie Team Santander. Polka przybiegła na 6. miejscu ze stratą 7:42,5 minut do pierwszego miejsca[178].

W środę 3 lutego 2016 roku, Justyna Kowalczyk wróciła na trasy Pucharu Świata 2015/2016. Pierwszym biegiem po przerwie był sprint stylem klasycznym w norweskim Drammen. Niestety w kwalifikacja zajęła 48. miejsce i nie zakwalifikowała się do ćwierćfinałów[179].

W niedzielę 7 lutego 2016 roku w norweskim Oslo, odbył się bieg na 30 kilometrów stylem klasycznym, w którym Polka zajęła 10. miejsce[180].

W czwartek 11 lutego 2016 roku ponownie odbył się sprint stylem klasycznym tym razem w stolicy Szwecji w Sztokholmie. Justyna Kowalczyk zajęła 34. miejsce i nie zakwalifikowała się do ćwierćfinałów. Do kwalifikacji zabrakło 0.57 sekundy[181].

W sobotę 13 lutego 2016 roku w szwedzkim Falun, rozegrano bieg na 5 kilometrów stylem klasycznym. Justyna Kowalczyk zajęła w tym biegu 6. miejsce[182].

W niedzielę 21 lutego 2016 roku w fińskim Lahti Justyna Kowalczyk wzięła udział w biegu łączonym (skiathlon), czyli 7,5 km stylem klasycznym i 7,5 km stylem dowolnym. Po części klasycznej biegu, Polka zajmowała 4 miejsce, całe zawody ukończyła na 14. miejscu[183].

Źródło https://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_główna